Północno-zachodni kraniec Namibii ma mniej niż dwie osoby na kilometr kwadratowy. Nie ma tam praktycznie asfaltu, ogrodzeń ani wody. Jest za to ojczyzną Himba, półkoczowniczego ludu liczącego około 50 tysięcy osób, który zachował pasterski tryb życia pełniej niż niemal każda inna grupa południowej Afryki.
Himba
Kobiety Himba pokrywają skórę i zaplecione włosy pastą otjize z tłuszczu maślanego i czerwonej ochry, która chroni przed słońcem i owadami i daje charakterystyczny kolor. Majątek liczy się w bydle, a zagrody przenoszą się za pastwiskiem. Ta społeczność nie jest skansenem: ludzie mają telefony, dzieci chodzą do szkół mobilnych, a część rodzin żyje między miastem a obozowiskiem przy stadzie.
Jak odwiedzać dobrze
Wizyty w wioskach są istotnym źródłem dochodu i są mile widziane, jeśli odbywają się właściwie. Jedź z przewodnikiem ze społeczności, a nie z przypadkowym pośrednikiem, ustal wysokość datku z góry i przywieź rzeczy użyteczne, jak mąka kukurydziana, cukier czy olej, zamiast słodyczy. Zawsze pytaj przed zrobieniem zdjęcia i przyjmij odmowę. Nie fotografuj w obrębie świętego ognia między domem wodza a zagrodą dla bydła i nigdy nie przechodź między ogniem a wejściem.
Opuwo
Stolica regionu i ostatnie miejsce z paliwem, bankomatem i supermarketem. To autentyczne miasto pogranicza, gdzie Himba, Herero i Zemba robią zakupy obok siebie. Zaopatrz się tutaj na wszystko, co dalej.
Wodospady Epupa
Rzeka Kunene opada około 60 m serią kaskad na szerokości pół kilometra, w otoczeniu baobabów i palm makalani, z Angolą na drugim brzegu. Kempingi stoją nad samą wodą w cieniu palm. Krokodyle są obecne i kąpiel jest nierozsądna; z rozlewisk powyżej wodospadu korzysta się, ale miejscowi powiedzą, z których. Dojazd z Opuwo zajmuje trzy do czterech godzin szutrem.
Dalekie trasy
Przełęcz Van Zyl to jednokierunkowy zjazd do doliny Marienfluss, jedna z najtrudniejszych tras terenowych południowej Afryki, wymagająca co najmniej dwóch pojazdów, sprzętu do wyciągania i doświadczenia. Za nią doliny Marienfluss i Hartmann biegną na północ do rzeki w absolutnej pustce. To nie jest miejsce na improwizację.
Praktyka
Miej zapas paliwa, wodę na kilka dni, dwa koła zapasowe i łączność satelitarną. Odległości między stacjami przekraczają 300 km. Jedź w porze suchej; po letnich deszczach tutejsze rzeki stają się nieprzejezdne. Dla kogoś bez doświadczenia w jeździe po pustyni rozsądniejsza jest wyprawa z przewodnikiem.